Þegar eldgosið hófst á Heimaey fyrir 53 árum var ég sofandi heima hjá mér og vaknaði við að foreldrar mínir komu inn og sögðu mér hvað væri að gerast. Ég man svo skýrt hvernig ég tók upp tíu mánaða dóttur mína, fann til föt og fór með hana í barnavagninum út í myrkrið og óvissuna, niður á bryggju þar sem fólk safnaðist saman.
Andrúmsloftið í bænum var spennuþrungið og ótti í fólki. Það var erfitt að yfirgefa heimilið með ungt barn og vita ekki hvað beið okkar. Ég man drunurnar og eldglæringarnar sem lýstu upp himininn; þetta voru hljóð og sjón sem gleymast seint.
Rýmingin sjálf gekk þó ótrúlega vel miðað við aðstæður. Foreldrar mínir, systkini og ég fórum saman, með dóttur mína og það allra nauðsynlegasta – fötin sem við stóðum í, bleyjur og mat handa barninu. Við settum allan lítilsháttar farangur í barnavagninn og héldum af stað. Það var enginn tími til að velta neinu fyrir sér; maður bara gerði það sem þurfti. Það vannst einfaldlega enginn tími til að vera hræddur eða horfa í kringum sig.
Allir gerðu sitt besta í þessari miklu óvissu sem skapaðist þessa nótt.
Þegar við komum í land á fastalandinu fórum við beint til ættingja í Kópavogi. Þar tóku allir vel á móti okkur, en það gekk illa að finna húsnæði. Við vorum sex saman í einu herbergi hjá ættingjum fram í júní, en þá fengum við loks íbúð í Keflavík.
Eftir um viku ákvað ég ásamt systur minni að fara aftur til Eyja til að vinna í mötuneytinu.
Þá fannst mér ég vera að upplifa gosið af raun. Ég gleymi aldrei fyrstu sjóninni þegar við komum aftur, það var allt svart og eyjan auðvitað óþekkjanleg. Þrátt fyrir drungann sem þá blasti við fannst mér samt gott, á einhvern hátt, að vera komin aftur heim til Eyja.
