Saga Vestmannaeyjabæjar
Vestmannaeyjabær stendur á Heimaey, stærstu eyjunni í eyjaklasanum suður af Íslandi sem nefnist Vestmannaeyjar. Nafnið er dregið af írskum þrælum sem Ingólfur Arnarson, fyrsti landnámsmaður Íslands, elti og felldi á eyjunum samkvæmt frásögn í Landnámabók.
Þeir voru kallaðir „Vestmenn“ og þannig urðu eyjarnar kenndar við þá.
Saga byggðar í Vestmannaeyjum spannar margar aldir, en kaupstaðarréttindi voru veitt árið 1919, sem markar formlega stofnun Vestmannaeyjabæjar. Á þeim tíma bjuggu um 2.000 manns á eyjunni, en fólksfjöldi jókst hratt með tilkomu vélbátaútgerðar og vaxandi sjávarútvegi, sem hefur alla tíð verið burðarás atvinnulífsins í Eyjum.
Í gegnum tíðina hafa íbúar Vestmannaeyja tekist á við margvíslegar áskoranir. Árið 1627 réðust sjóræningjar frá Alsír á eyjuna í svokölluðu Tyrkjaráni, þar sem tugir voru drepnir og hundruð flutt í ánauð. Árið 1973 hófst eldgos á Heimaey sem olli gríðarlegum skemmdum – um þriðjungur bæjarins fór undir hraun og ösku.
Þrátt fyrir þetta tókst að bjarga öllum íbúum og byggðin reis á ný með ótrúlegum samheldni og dugnaði.
Í dag er Vestmannaeyjabær líflegt og fjölbreytt samfélag með ríka menningu og sterka tengingu við náttúruna. Þjóðhátíðin, sem haldin er árlega um verslunarmannahelgi, er einn stærsti og vinsælasti viðburður landsins og dregur að sér gesti hvaðanæva að.
Vestmannaeyjar eru einnig þekktar fyrir einstaka náttúrufegurð, fjölbreytt fuglalíf – þar á meðal stærstu lundabyggð heims – og öfluga ferðaþjónustu. Íbúar bæjarins hafa í gegnum tíðina sýnt mikla seiglu og framtakssemi, sem endurspeglast í stöðugri uppbyggingu og þróun samfélagsins.